Zittend meisje, een metgezel in stilte.

Zittend meisje

Eens was er een zittend meisje van brons dat de wacht hield over een stil zwembad, onbeweeglijk, haar voeten net rakend aan het rimpelloze water. Volgroeide struiken omarmden dit hoekje van reflectie. Mensen kwamen van heinde en verre, sommigen uit pure nieuwsgierigheid, anderen op zoek naar troost of inspiratie.

Haar ogen, permanent gericht op het stille water, leken diep na te denken. Misschien droomde zij van dagen gevuld met vreugde, toen ze omgeven was door levendige zielen die haar stille aanwezigheid opmerkten. Maar nu, te midden van een zee van stilte, was haar aanblik een eenzaam beeld.

Elke voorbijganger interpreteerde haar stilte anders. Sommigen zagen het als een symbool van eeuwige jeugd, anderen als een herinnering aan een tijdloze sereniteit. Kinderen dartelden onbezonnen rond haar, terwijl oudere zielen gefascineerd toekeken, stilletjes wensten zij de wijsheid te ontvangen die haar houding leek uit te stralen.

De zon zakte langzaam achter de volgroeide heggen, waardoor een spel van licht en schaduw over haar bronzen huid danste. Geen woord kon ontsnappen uit haar onbeweeglijke lippen, geen traan kon druipen van haar levenloze ogen – toch sprak haar eenzaamheid volumes voor degenen die de tijd namen om te luisteren.

De vrouw met de treurige ogen.

Op een dag, toen de rozen hoog bloeiden en de lucht zwaar was van belofte, bezocht een vrouw met treurige ogen de tuin. Ze zat naast het bronzen meisje en fluisterde haar levensverhaal, tranen die vrijelijk stroomden en opgingen in het kalme water. Ze sprak van verloren liefde, gemiste kansen en de schoonheid van wat had kunnen zijn.

Het was alsof de bronzen schouder haar toestemming gaf om te rouwen. De zon gleed achter de horizon, de schaduwen verlengden, en de vrouw voelde een onverklaarbare vredigheid. Toen ze opstond om te vertrekken, keek ze nog een laatste keer om, en het leek haar toe dat de lippen van het bronzen meisje een zachte glimlach vormden, een stille erkenning dat haar verdriet gehoord en begrepen was.

Toen de vrouw uit het zicht verdween, bleef het meisje van brons achter. Haar voeten nog steeds gekoeld door het water, een eeuwige getuige van menselijke emoties, die een veilige haven bood voor hen die hun lasten kwamen delen met haar stilte.

Dit zittend meisje, geketend in tijd en onveranderlijkheid, was de stille getuige van de veranderende seizoenen, de vervlogen momenten. Elke verstreken dag voegde slechts meer gewicht toe aan de lucht rondom haar. Een stille getuigenis van de eenzaamheid die in schoonheid kan worden gevonden.

Het zwembad, eens een bron van leven en gelach, weerspiegelde nu enkel haar silhouet, een metgezel in stilte.

bronzen beelden voor in de tuin